Bülent Sezgin’in 8 Ocak 2009’da www.tiyatroyun.blogspot.com sitesinde yazdığı “Esatoğlu Meselesi Özelinde Tiyatrocuların Aydın Sorumluluğu” yazısında benden açıklama bekleyen yazısında şu ifadeler yer almıştır:
“Ya da Yeni Tiyatro dergisinde Esatoğlu'nun yazılarına yer vermeye devam eden Sayın Yar. Doç Dr. Erbil Göktaş'dan bugüne kadar kamuoyuna dönük herhangi bir açıklaması olmamıştır. Özelikle tiyatro yayıncılığı konusunda ilkeli ve üretken olma çabasını sürdüren Sayın Erbil Göktaş'ın, geçen yıl taciz meselesine dair net bir tavır almışken, derginin 8. sayısında hafıza kaybına uğraması düşündürücüdür. Bu çelişkili tavrı berraklaştırmak adına, Yeni Tiyatro Dergisi genel yayın yönetmeninin kamuoyuna yönelik bir açıklama yapması gerektiğini düşünüyorum.”
Öncelikle şunu söylemeliyim: Sansüre ve yargısız infaza karşıyım. Elbette “tacize” de karşıyım. Bunların hepsini “insan hakları”na aykırı buluyorum ve hiç biri “insana” yakışmayan şeyler… İnsanın “özgürleşmesinin” önündeki önemli engeller. Esatoğlu’nun bir yazısına, daha kamuoyundaki bu “taciz” iddialarını bilmeden Yeni Tiyatro Dergisi’nin 1. sayısında yaklaşık bir buçuk yıl önce yer verdim. Çünkü Esatoğlu’nu daha önce yapılan “Vasıf Öngören Etkinlikleri”nden tanıyordum ve “takdir” ediyordum. Özellikle “Ölümünün 20. Yılında Vasıf Öngören” bağlamında Türk Tiyatrosu’nun önemli adlarını bir araya getirilmesine öncülük etmişti; bunların arasında Aslı Öngören’den Cüneyt Türel’e, Zeliha Berksoy’dan Şener Şen’e, Tomris İncer’den Macit Koper’e, Yaşar Güner’den Yılmaz Onay’a, Sarper Özsan’a kadar pek çok “sevdiğim” insan vardı. Hatta edebiyatçılardan Kemal Özer’i de, Sennur Sezer’i de, Adnan Özyalçıner’i de anımsıyorum. Ondan sonra OYÇED’in (Oyun Yazarları ve Çevirmenleri Derneği) kurulması sürecinde de daha yakından tanıma olanağı bulduğum Esatoğlu’nun bu çevrede de “epeyce seveni” olduğunu gördüğümden “taciz” gibi bir “suça” kalkışacağına ihtimal vermemiştim. Hatta, bu süreçte Esatoğlu’nu “seven” genç bir kadının onunla birlikteliğine de tanık olduğumdan, bunun bir takım “hesaplaşmaların” sonucu olduğunu düşünmüştüm. Zaten Esatoğlu da, o sıralarda basına bu minval üzere bir açıklama yaptığından üzerinde durmamıştım. Yine de bir biçimde bu konunun üzerine gitmek istediğimden Esatoğlu’na bu konuda “doyurucu” bir açıklama yapması gerektiğini ve yayınlamak istediğimi söyledim. Esatoğlu, “buna gerek duymadığı”nı söyleyince konu bir buçuk yıl önce benim için öylece kapanmıştı. Ancak Yeni Tiyatro Dergisi’nin 2008 Kasım-Aralık 8. sayısında, Esatoğlu’nun “Tiyatroların İzmir-Güzelbahçe Buluşmasıyla” ilgili yazısını yayınladıktan sonra pek çok dostumuz ve okurumuz, üzerinde “taciz” gibi bir “şaibe” olan bir kişiye yer vermemem gerektiğini bana söylediler. Bu arada yine Esatoğlu’yla ilgili “iddialar” internetteki tiyatro sitelerine, maillere düşmeye başlayınca konuyu bu kez “esaslı” olarak değerlendirmeye almaya karar verdim. Şu an Esatoğlu’yla ilgili iddiaları okumakla meşgulüm; ayrıntılı açıklama yapacak durumda değilim; ayrıca yayın yönetmeni olduğum Yeni Tiyatro Dergisi’nde okurlara ve kamuoyuna “söz” verip yapmam gereken pek çok açıklama var; umarım 2009 Ocak ayı sonuna doğru çıkacak olan 9. sayımızda bu konuyu da ayrıntılı ve “net” olarak değerlendirebilirim. Çünkü o kadar doluyum ki, bazı şeyleri “açıklamak” önem sırasına göre ertelenebiliyor; bu konuyu önemsediğimden üç gündür bu konuyu değerlendirmeye çalışıyorum; gördüğüm o ki, Esatoğlu’nun (tiyatro dünyamızdaki pek çok kişide olduğu gibi) “rahatlığından” ve bazı “zaaflarından” kaynaklanan nedenlerden ötürü “yanlış” yapmış olabileceği… Ancak Esatoğlu gibi, kendisini “aydın” kategorisinde tanımlayan ve öyle görünen kişilerin, karşısındaki “insanın” rızası olmadan, ondan bir “ışık” almadan böyle bir “edime” kalkışabileceğini benim aklım almıyor; hele ki bu öğrencisi konumunda “genç” bir insansa… Ayrıca bir “hoca” olarak gerek tiyatroda, gerek çalışmalarda, karşısındaki kişinin öyle bir “niyeti” olsa bile “karşılık” verilmemesi gerektiğine inanırım. Çünkü tiyatro en başta bizim “egolarımızı” terbiye etmiyorsa, topluma ve insana söyleyeceği şeyler “palavradan” öteye gitmeyecektir. Tiyatro ve bizler, bu örnekte görüldüğü üzere, bundan “tiyatro”nun da zarar görmemesi için “bu palavralarla” da mücadele etmemiz gerekmektedir. Yani “tiyatro” ortada olduğu için, tiyatrodaki ilişkiler kamunun gündemine daha çabuk ve etkili düştüğü için bizim diğer mesleklerdeki kişilerden daha dikkatli ve duyarlı olmamız gerekiyor. Sadece bunun için de değil tabii ki, toplumun “öncüsü” olması gerektiği için de bu “özeni” göstermemiz gerekiyor. Her şeyin “dejenere” olduğu ve “bayağılaştığı” şu “vahşi kapitalist” ortamda bile… Unutmamalıyız ki, sonuçta tiyatro sanatı, sevgi dolu yüreklerin ve aydınlık bilinçlerin oluşturulması kavgasında en “tutarlı” olması gereken sanattır; ondan da öte bir “yaşam biçimi”dir.
Bülent Sezgin, Esatoğlu’nun yazısına, yaklaşık bir buçuk yıl sonra yer vermemizi “hafıza kaybı” olarak niteliyor. Elbette Esatoğlu’na üzerinde duran bu “iddialardan” dolayı mesafeliyiz. Zaten yazısını okuyan “hakem ve yayın kurulu” üyemiz de “yayınlanacaksa Genel Yayın Yönetmeni’nin ‘üst açıklaması’yla yayınlanmasını” söylemiştir. Sayfa düzenini hazırlayan arkadaşımız Hollanda’da “turnede” olduğundan ve dergiyi orada hazırlayıp gönderdiğinden, 8. sayımızdaki “önemli” bir-iki eksiklik gibi, bu açıklamamız da yer alamamıştır. 9. sayımızda bunların “düzeltisini” yapmayı zaten düşüyorduk. Özellikle bu konuda “düzeltiyle” birlikte daha geniş “açıklama” yapma zorunluluğu oluşmuştur.
Ancak bu bağlamda tartışmaya açmak istediğim “önemli” bir konu var: Diyelim ki, Esatoğlu “tacize” yeltendi, öyle bir “girişimde” bulundu. (Tabii bu arada “taciz”le “tecavüz”ü de birbirine karıştırmamak gerekiyor; çünkü “taciz” doğrudan “tecavüz”ü çağrıştıran “bıçak sırtı” bir sözcüktür.) Bir kez ya da daha çok bu “yanlışlığı” sürdürdü; elbetteki kınamalıyız, eleştirmeliyiz ve yargılamalıyız. Ama bu noktada “bu yanlışlığı” sürdüren “kişinin” üretimleri de sürüyor; bunu da elbette “inandırıcı” ve “tutarlı” bulmayabiliriz; yönettiği oyunlara gitmeyiz, düzenlediği etkinlikleri eleştiririz; ancak o kişiye, “sen yazı yazma”, “sen oyun yazma” deme hakkımız nereye kadardır? Yani bu noktada o kişiyi engellemeli miyiz? Çünkü sanat ve tiyatro tarihinde “suça bulaşmış” pek çok kişi var. Bu beğendiğimiz “yapıtlar” karşısında tavrımız ne olacaktır? Bu soruları netleştirmemiz gerekmiyor mu?
Esatoğlu, benim için vazgeçilmez değildir; Yeni Tiyatro Dergisi için de öyle… Zaten Yeni Tiyatro Dergisi’nin “ilkeli” ve “üretken” tavrına dikkat çeken Bülent Sezgin ve diğer okurlarımız da “sansüre” de gerek duymadan gereğini yapacağımıza olan inançlarından dolayı “açıklamamızı” merak etmişlerdir. Elbette daha geniş olarak bu konu üzerinde duracağız ama bu arada yukarıdaki soruları da tartışmamız gerekiyor.
Erbil Göktaş
Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni |
YENİ TİYATRO DERGİSİ 20. SAYI BAYİLERDE VE KİTAPÇILARDA!!!
20. Sayıdan Tadımlık...
 YENİ TİYATRO DOSTLARI, MERHABA!..
Bu, 20. “sunuş” yazım; kimilerinin “editör yazısı”, kimilerininse “başyazı” diye nitelendirdikleri bu yazılarda ben, siz sevgili okurlarımızla içtenlikle, yayın ilkelerimiz doğrultusunda yapmak istediklerimizi, karşılaştığımız sorunları, bu sorunları aşmak için ürettiğimiz çözümleri, tiyatromuzun ve ülkemizin gündemiyle ilgili tavrımızı paylaşmaya çalıştım. “Çalıştım” diyorum, çünkü çoğu kez Yeni Tiyatro Dergisi’ni ve başlangıcından bu yana, “ek” olarak ücretsiz verdiğimiz oyun kitaplarını sizlere yetiştirmeye çalışırken bazı noktaları tam vurgulayamamış olabilirim; ancak başından beri bizi izleyenlerin “yolumuzda” yürüyebilmek için neleri göze aldığımızı ve ne bedeller ödediğimizi gördüklerini düşünüyorum. Yine de Türk Tiyatrosu’nda “eksikliğini” gördüğümüz konularda tavrımızı “net” olarak ortaya koyarken, ne reklamlarımızın kesilecek olmasına aldırdık, ne de “kimi” yazarlarımızla ve “tanıdıklarımızla” yollarımızın ayrılmasına… “Dost” bildiklerimizin “dosdoğru dost” olmamaları ya da olamamalarına da üzüldük tabii; ancak işimiz “toplumsal” bir iş; o yüzden “bireyselmiş” gibi görünen “acılarımızı” içimize atıp bunları “zamanın şaşmaz yargısı”na bırakıyoruz; okurlarımız da elbette görüyorlar durumu. Görmeyenlere sözüm yok; çünkü onlar çoğu şeyleri de görmüyorlar; Nâzım Hikmet’in dediği gibi onlar “bir değil,/ beş değil,/ yüz milyonlarla…” maalesef!.. Biz, görevimizin “onlar”a da ulaşmak olduğunu ve “onlar”ın da başta tiyatro olmak üzere, sanatın iyileştirici, geliştirici ve dönüştürücü özelliklerinden “yararlanmasını” sağlamak olduğunu biliyoruz. Bu sorunun da “zaman”ın sağaltıcı ve şaşmaz ellerinin desteğiyle çözüleceğine inanıyoruz. Belki on yıl sonra, belki yirmi yıl, elli yıl, bilemediniz bir asır! Ama gelecek bizimdir!.. Devamı...
ERBİL GÖKTAŞ’LA “YENİ TİYATRO DERGİSİ” ÜZERİNE BİR SOHBET
Oktay Emre: Yaklaşık üç yıldır yayınlanan Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni olarak bu iki yıl zarfında istediğinizi yapabildiniz mi?
Erbil Göktaş: Öncelikle Yeni Tiyatro'dan önce yayınlanan dergileri yeterli bulmadığım için, böyle bir dergiye gereksinim duyduğumu belirtmeliyim. Şimdi tek "yarışın" kendimle ve Yeni Tiyatro ile olduğunu vurgulayarak başlamalıyım. Hiçbir zaman yapılanları yeterli bulmam, çünkü bu, “yeniliklere” açık, sürekli “yeni”yi arayan ve “yeni” şeyler önermek isteyen bir dergi için “handikap” olur. Ancak, Yeni Tiyatro Dergisi’nin yayın yaşamına girdiği, 2007 Eylül’ünden bu yana, önemli bir tiyatral hareketlilik yarattığı, yayın yaşamında akademisyenlere ve “akademik” yazılara önemli bir yer ayırdığı hemen anlaşılacaktır. Bütün Sahne Sanatları alanında yayın yapması nedeniyle, (sadece tiyatro sanatına değil) tiyatronun yanı sıra, operaya, baleye, dansa da yer veren Yeni Tiyatro, ayrıca her sayıda yerli ve yabancı yazarlardan “oyun kitabı eki”ni de okurlarına “ücretsiz” olarak sunuyor. Yeni Tiyatro, “aylık” olarak çıkan, Türkiye’nin “ilk ve tek” hakemli-popüler sahne sanatları dergisidir. Bir de her ayın son Pazar günü, “Yeni Bir Dünya İçin Yeni Tiyatro Toplantıları” düzenliyoruz; ayrıca “gadre uğramış Türk yazarlarının oyunlarını sahnelemek için, (bunun yanı sıra) Yeni Tiyatro Dergisi’nin içinden İstanbul Yeni Tiyatro Topluluğu çıktı ve bu sezon, Aydın Arıt’ın “Bal Sineği” adlı oyununu çeşitli sahnelerde oynadık. Bu yaptıklarımızı, elbette yeterli bulmuyoruz; çalışmalarımız tüm hızıyla ve çeşitli "yeni"liklerle sürecek.
Devamı...
YENİ TİYATRO DERGİSİ 2010'A ABONE KAMPANYASI BAŞLATARAK GİRDİ!!!
2009'daki ekonomik krizden önemli ölçüde etkilenen Yeni Tiyatro Dergisi, her sayı verdiği "Oyun Kitabı Eki"ne ara vermemek ve her sayıda bu hizmetini sürdürebilmek için "Abone Kampanyası" başlattı. Ekim 2009'a kadar "iki aylık" periyotta çıkan Yeni Tiyatro, bilindiği gibi okurlarından ve tiyatro çevrelerinden gelen yoğun istekler üzerine "Aylık" periyoda geçmişti. Daha önce "iki ayda bir" verdiği "Oyun Kitabı Eki"ni "Aylığa" geçince her ay vermek zorunda kalınca zaten "kriz" ortamında "bir kahramanlık" olan ve önemli bir gider tutan "ekleri" verip vermemeyi değerlendiren Yeni Tiyatro, "bu hizmeti sürdürme" kararı vermişti. Ancak ekonomik açıdan, önce okurlarına güvenen Yeni Tiyatro, bu sorunu aşabilmek için yine "okurlarına" dönüyor ve "abone" kampanyasına destek olmalarını bekliyor.
BASINA VE KAMUOYUNA ÖNEMLİ BİR AÇIKLAMA!..
* * *
|
Satış Noktalarımız
Editör'den... / Erbil Göktaş
 TARTIŞILMASI GEREKEN AZİZLİKLER
Atila Sav’ın Milliyet Sanat Dergisi’nin Mart 2003, 528. sayısının 74. ve 75. sayfalarında yayınlanan “Küçük Azizlikler” yazısını okuduğumda Türk Tiyatrosu’ndaki pek çok sorunun bu yazıdan hareketle tartışılabileceğini düşündüm. Bunlardan ilki; Türk Tiyatrosu’nun, oyun yazarlığında ortaya konulan başarıları sahnelerde yeterince değerlendirilemeyişidir. Devamı...
|
Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne Sanatları Bölümü Başkan Yardımcısı ve Yeni Tiyatro Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Yrd. Doç. Dr. Erbil Göktaş’ın genel sanat yönetmenliğini üstlendiği, İstanbul Yeni Tiyatro (İSYET) tiyatro dünyasının yeni sesi olarak yerini almaya hazırlanıyor. İSYET ilk oyun olarak, “Gençlik Birimi”nin hazırladığı Aydın Arıt’ın “Bal Sineği” adlı oyununu oynayacak. Nisan ayında ilk gösterimi İstanbul’da yapılacak olan oyun, Mayıs sonuna kadar sahnelenecek. Erbil Göktaş, yaptığı açıklamada şunları söyledi: “Gençlerden gelen istek üzerine, İstanbul Yeni Tiyatro’nun “Genç Birimi’ni oluşturarak, Bal Sineği’ni ‘burjuvazinin bilinçaltı ve aklını yitirmiş bir toplum’ düşüncesini vurgulayarak sahneledim. Gelecek sezon için de profesyonel kadromuzu oluşturuyoruz. Türk yazarlarının sahnelenmemiş ya da unutulmuş oyunlarını bu kadromuzla sahneleyeceğiz; ayrıca çocuk tiyatrosu birimini de oluşturuyoruz. Şu anki düşüncemiz, yüzde yüz yerli oyun sahnelemek…” Devamı...
