Menemen Belediye Tiyatrosu MEBET'in kuruluşunun 10. yılı olması sebebiyle Menemen Belediyesi’nin 9-12 Aralık 2009 tarihlerinde gerçekleştirdiği "1. İNADINA TİYATRO FESTİVALİ" çok coşkulu geçti. Salonların seyirciyle dolup taştığı oyunlarla dört gün boyunca tiyatro etkinlikleri sürdü. 9 Aralık 2009 günü belediye önünden coşkulu bir kortejle başlayan festival, "MEBET 10 Yaşında Sergisi" ve kokteyli ile sürdü.

İzmir Yenikapı’nın sokak oyunundan sonra akşam saat 20.00'de Ege Üniversitesi Tiyatrosu'nun oyunu vardı. Salona sığamayan seyirci için salona ek sandalyeler kondu. Oyunun ardından konuşan belediye başkanı Tahir ŞAHİN ”Sanata ve sanatçıya önem veren toplumlar gelişmeye yüz tutar. Biz de sanata vermeye çalıştığımız destekle buna biraz da olsa katkıda bulunabiliyorsak ne mutlu bize” diye konuştu. Festivalin 2. günü olan 10 Aralık 2009 günü sinema sanatçısı Turgay TANÜLKÜ’nün söyleyişisi ve Söke Belediyesi Şehir Tiyatrosu’nun “Hastane" adlı oyunu Menemenliler'le buluştu. Seyircinin salona sığmadığı oyunda kahkaha dolu anlar yaşandı. 11 Aralık 2009 Cuma günkü etkinlikler Manisa AFSEM Tiyatrosu’nun çocuk oyunuyla başladı. Çocukların salona sığmadığı etkinliğin akşamında da Tekirdağ Belediye Tiyatrosu ”Elli Metre” adlı oyunla sahne aldı. Oyun beğeniyle izlendi. Festivalin son gününde ise tiyatro atölyeleri, Kocaeli Üniversitesi G.S.F. Sahne Sanatları Bölümü Dramatik Yazarlık Ana Sanat Dalı Başkanı Yrd.Doç.Dr. Erbil GÖKTAŞ ve MEBET Sanat Yönetmeni Metin GÜLER’in  ”Geçmişten Günümüze Menemen’de Tiyatro" adlı söyleyişisi ve Edirne Sanat Tiyatrosu’nun oyunu vardı. Dördüncü gün olmasına ve yağmurlu havaya rağmen seyirciler salonu doldurdu. Çok coşkulu geçen festivalin ardından konuşan MEBET Sanat Yönetmeni Metin Güler ”…yaşadığımız kente yeni bir soluk kazandırmış olmamızın sevinciyle şimdiden yeni festivalin düşü içindeyiz. Başkanımla, ekibimle daha nice İnadına Tiyatro Festivallerine” diye konuştu ve Menemenliler'e festivallerini kucakladığı için teşekkür etti.

     Bu Böceği Kim Öldürdü? Adlı oyun, Tuzla Tersanesinde yaşamlarını  yitirmiş işçilerin yaşamlarından yola çıkılarak yazılmış bir oyundur. Oyun içerisindeki filika kazası, hepmizin bildiği ve medyadan takip ettiği filika kazasından yola çıkılarak yazılmıştır. Elif Solak, oyunun ön çalışmasında bununla ilgli görsel ve yazılı medyayı takip etmiş, işçiler ile konuşmuş ve bilgi almıştır.  

     Oyun, Tersane işçilerinin dramlarını yansıtır. Sistem karşısında çaresiz kalmış ancak hayatta kalabilmek için çalışmak, hatta zor şartlara katlanmak zorunda olan bir grup işçinin, dünlerini, bugünlerini ve gelecekten beklentilerini gözler önüne serer. Aile bağlarını, pamuk ipliğine bağlı yaşam savaşlarını, ölüm korkularını gösterir. İnsana dair çıkarların ve zaafların, yine insanlar üzerinde olabilecek ürkütücü sonuçlarını anlatmaktadır. Yazar tüm bunları yaparken, güncel bir mesele olan ve yüzyıllardan beri süregelen işçi, iş veren sorununu ele almıştır. Son günlerde medyadan da sıkça takip ettiğimiz ve öylü görülüyor ki daha sıkça da takip edeceğimiz, işçi ölümleri ve sakatlanmaları ile sonuçlanan iş kazaları, bir tersane ve bu tersane içersinde ki bir gurp işçi ve iş veren üzerinden aktarılmaktadır. Kazanmak için her şeyi göze almış işverenlerin duyarsız tutumları ve ayakta kalabilmek adına, örgütlü haraketi rededen işçilerin yalnızlıkları ve onları kaçınılmaz sona, yani bir nevi yıkıma götüren yol gösterilmeye çalışılmıştır. 

     Olay, İstanbul sınırları içersinde bir tersanede geçiyor olabilir. Ancak unutulmamalıdır ki anlatılmak istenen temel düşünce için herhangi bir sınır yoktur. İşçi hareketleri evrensel olduğu gibi, bu hareketlerin doğuşunu sağlayan işçi ölümleri, yabancılaşma, duyarsızlaşma kavramları da evrenseldir. Bugün dünyanın herhangi bir yerinde herhangi bir tersane, eğer iş ve işçi sağlığını koruyan önelemler ile işlemiyorsa, bu oyundaki işçilerin ulaştığı trajik sona ulaşmak kaçınılmaz olacaktır.  

     Oyunun hem içinde hem de isminde geçen böcek kavramı, kapitalist iş  verenlerin, işçiye verdiği değersizliği anlatabilmek içindir. İşçilerin, işveren ve sistem karşısındaki bireysel yalnızlığı oyun içersinde anlatılmış olsa da, örgütlü haraketle ilerdiklerinde ulaşacakları asıl güç, sendikalı (işçi) oyun kişileri ve bu oyun kişilerinin diyalogları ile verilmeye çalışılmıştır.  

     Genç  oyun yazarlarının sıklıkla tercih ettiği konular arasında yer almayan ve apolitik toplumun tarafından rağbet görmeyen işçi oyunları, ve Mitos Boyut gibi ciddi bir kurumun politik bir oyuna ödül veriyor olması, işçi haraketleri açısından da Türk Tiyatrosu açısından da sevindirici bir gelişmedir.