Bu Böceği Kim Öldürdü? Adlı oyun, Tuzla Tersanesinde yaşamlarını  yitirmiş işçilerin yaşamlarından yola çıkılarak yazılmış bir oyundur. Oyun içerisindeki filika kazası, hepmizin bildiği ve medyadan takip ettiği filika kazasından yola çıkılarak yazılmıştır. Elif Solak, oyunun ön çalışmasında bununla ilgli görsel ve yazılı medyayı takip etmiş, işçiler ile konuşmuş ve bilgi almıştır.  

     Oyun, Tersane işçilerinin dramlarını yansıtır. Sistem karşısında çaresiz kalmış ancak hayatta kalabilmek için çalışmak, hatta zor şartlara katlanmak zorunda olan bir grup işçinin, dünlerini, bugünlerini ve gelecekten beklentilerini gözler önüne serer. Aile bağlarını, pamuk ipliğine bağlı yaşam savaşlarını, ölüm korkularını gösterir. İnsana dair çıkarların ve zaafların, yine insanlar üzerinde olabilecek ürkütücü sonuçlarını anlatmaktadır. Yazar tüm bunları yaparken, güncel bir mesele olan ve yüzyıllardan beri süregelen işçi, iş veren sorununu ele almıştır. Son günlerde medyadan da sıkça takip ettiğimiz ve öylü görülüyor ki daha sıkça da takip edeceğimiz, işçi ölümleri ve sakatlanmaları ile sonuçlanan iş kazaları, bir tersane ve bu tersane içersinde ki bir gurp işçi ve iş veren üzerinden aktarılmaktadır. Kazanmak için her şeyi göze almış işverenlerin duyarsız tutumları ve ayakta kalabilmek adına, örgütlü haraketi rededen işçilerin yalnızlıkları ve onları kaçınılmaz sona, yani bir nevi yıkıma götüren yol gösterilmeye çalışılmıştır. 

     Olay, İstanbul sınırları içersinde bir tersanede geçiyor olabilir. Ancak unutulmamalıdır ki anlatılmak istenen temel düşünce için herhangi bir sınır yoktur. İşçi hareketleri evrensel olduğu gibi, bu hareketlerin doğuşunu sağlayan işçi ölümleri, yabancılaşma, duyarsızlaşma kavramları da evrenseldir. Bugün dünyanın herhangi bir yerinde herhangi bir tersane, eğer iş ve işçi sağlığını koruyan önelemler ile işlemiyorsa, bu oyundaki işçilerin ulaştığı trajik sona ulaşmak kaçınılmaz olacaktır.  

     Oyunun hem içinde hem de isminde geçen böcek kavramı, kapitalist iş  verenlerin, işçiye verdiği değersizliği anlatabilmek içindir. İşçilerin, işveren ve sistem karşısındaki bireysel yalnızlığı oyun içersinde anlatılmış olsa da, örgütlü haraketle ilerdiklerinde ulaşacakları asıl güç, sendikalı (işçi) oyun kişileri ve bu oyun kişilerinin diyalogları ile verilmeye çalışılmıştır.  

     Genç  oyun yazarlarının sıklıkla tercih ettiği konular arasında yer almayan ve apolitik toplumun tarafından rağbet görmeyen işçi oyunları, ve Mitos Boyut gibi ciddi bir kurumun politik bir oyuna ödül veriyor olması, işçi haraketleri açısından da Türk Tiyatrosu açısından da sevindirici bir gelişmedir.